Serce O mnie U kardiologa Moi przyjaciele Tu bywam Linki O psach O kotach Biblioteka George Clooney Owoce kot2 kot1
To znow ja Oto ja MyLab30 - informacje o urządzeniu MyLab30 Przyjaciele kot3
Moje koty Kontakt Red Hot Chilli Peppers badania wyjazdowe

Kardiomiopatia przerostowa (hypertrophic cardiomyopathy - HCM)

– Urszula Bartoszuk- Bruzzone; lek. wet

WSTĘP

Kardiomiopatia przerostowa (hypertrophic cardiomyopathy - HCM) to choroba dotycząca przede wszystkim kotów w średnim wieku (5-7 lat) ale może także wystąpić u kotów bardzo młodych (5 miesięcy) jak i bardzo starych (17 lat).Częściej chorują samce, aczkolwiek nie jest to regułą. Rasami predysponowanymi do choroby są Maine Coony, Ragdolle, Norweskie Leśne, Perskie, Brytyjskie Krótkowłose i Europejskie. Ocenia się, że około 5-10% kotów na całym świecie choruje na kardiomiopatię przerostową.

CO TO JEST KARDIOMIOPATIA?

Termin kardiomiopatia oznacza chorobę mięśnia sercowego, w której dochodzi do nieodwracalnych zmian w jego strukturze. Budujące go komórki tzw. włókna mięśniowe ulegają zwyrodnieniu - zmienia się ich kształt, wielkość, elastyczność oraz kurczliwość i bardzo szybko przestają one prawidłowo funkcjonować. Najczęstszą kardiomiopatią występującą u kotów jest kardiomiopatia przerostowa (HCM). Charakteryzuje ją pierwotny przerost dośrodkowy lewej komory (symetryczny lub niesymetryczny) i wynikające z niego zaburzenia funkcji rozkurczowej.

U ludzi stwierdzono wielorakie mutacje w genach kodujących białka cytoszkieletu włókien mięśniowych. U kotów rasy Maine Coon i Ragdol potwierdzono mutacje w genach MYBPC3 (w różnych regionach genów). U Maine Coonów potwierdzono dodatkowo dziedziczenie autosomatyczne dominujące choroby.

Wtórny przerost tkanki mięśniowej lewej komory pojawiać się może także w przebiegu:

  • - nadciśnienia tętniczego systemowego
  • - nadczynności tarczycy

Innymi kardiomiopatiami mogącymi pojawiać się u kotów (jednakże nieporównywalnie rzadziej niż HCM) są:

  • - kardiomiopatia restrykcyjna
  • - kardiomiopatia rosztrzeniowa
  • - kardiomiopatia arytmogenna prawej komory (ARVC)

Kardiomiopatia jest chorobą nieuleczalną, a niewydolność krążenia będąca jej skutkiem, będzie stale pogarszała się. Nie ma możliwości całkowitego wyleczenia kota ani zatrzymania procesu chorobowego. Jednak odpowiednie postępowanie i stosowanie leków potrafi złagodzić jej objawy, opóźnić rozwój choroby i poprawić kondycję kota, przedłużając w ten sposób jego życie.

OBJAWY

Początkowo zaburzenia krążenia wynikające z nieprawidłowej pracy mięśnia sercowego nie powodują wyraźnie widocznych objawów. Kot staje się bardziej apatyczny, niechętny do ruchu i zabawy, niekiedy chudnie. Jednym z najczęstszych symptomów nieprawidłowego funkcjonowania serca jest także silne zmęczenie występujące nawet po najmniejszym wysiłku, w chwilach stresu czy podniecenia. Po zabawie kot przez dłuższą chwilę bardzo szybko oddycha z szeroko otwartym pyskiem, ziaje, widoczne są silne ruchy klatki piersiowej. W zaawansowanym stadium choroby dochodzi u kotów do pojawienia się obrzęku płuc. Jego objawy to bardzo silny, wilgotny kaszel, silna duszność - kot stoi lub siedzi z szeroko rozstawionymi przednimi kończynami i wyciągniętą do przodu szyją, szybko oddycha, ma otwarty pysk i siny język, wyraźnie widoczne są ruchy klatki piersiowej i mięśni brzucha. Może się zdarzyć, że zwierzę straci przytomność.
Jest to stan zagrażający życiu i wymaga natychmiastowej, intensywnej opieki weterynaryjnej. W wielu przypadkach dochodzić może także do gromadzenia się płynu w obrębie klatki piersiowej (hydrotorax) i jamy brzusznej (wodobrzusze) - utrudnia to oddychanie i może powodować zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego np. brak apetytu, wymioty.

Zaawansowana kardiomiopatia może doprowadzić także do powstawania skrzepów krwi, które zamykają światło naczyń krwionośnych. Najczęściej ma to miejsce w końcowym odcinku aorty, w miejscu jej rozwidlenia na dwie tętnice biodrowe zewnętrzne. Skrzep powoduje całkowite lub częściowe zahamowanie przepływu krwi do tych tętnic, co objawia się nagłym niedowładem obu tylnych kończyn. W takiej sytuacji rokowanie jest niestety najczęściej niekorzystne.

Za rozwój tych wszystkich objawów odpowiedzialne są zmiany zachodzące w mięśniu sercowym. Przerost mięśnia sercowego (szczególnie nasilony w obrębie lewej komory) powoduje, iż zgrubiała ściana wolna lewej komory i przegroda międzykomorowa stają się "twardsze" i znacznie zmniejsza się ich kurczliwość. W pierwszej kolejności zaburzona zostaje funkcja rozkurczowa (diastoliczna) lewej komory, późnej zaś również funkcja skurczowa (systoliczna). Ponieważ tkana mięśniowa jest znacznie przerośnięta dochodzi także do jej niedokrwienia (tzw: choroba małych naczyń) pojawiać się mogą także arytmię. W konsekwencji zaburzeń w funkcji skurczowej lewej komory dochodzi do znacznego powiększenia się lewego przedsionka a przerośnięcia przegroda międzykomorowa i nieprawidłowy ruch płatka przedsionkowego zastawki dwudzielnej prowadzą do zwężenia (dynamicznego) aorty utrudniając znacznie odpływ krwi z lewej komory. Poszerzony lewy przedsionek (szczególnie jego lewe uszko) jest miejscem predysponowanym do tworzenia się zakrzepów, które po przedostaniu się do krążenia ogólnego przyczyniają się do powstawania zatorów w naczyniach (tromboembolizm). W patogenezie powstawania zakrzepów w lewym przedsionku pod uwagę brać należy także inne czynniki związane z pierwotną chorobą serca (tzw: Triada Virchowa). Czynnikami ryzyka są:

  • - urazy śródbłonka
  • - zastój krwi
  • - nadmierna krzepliwość.

ROZPOZNAWANIE

Kardiomiopatię przerostową diagnozujemy przede wszystkim na podstawie badania echokardiograficznego i Dopplerowskiego. Więcej na temat tych badań można przeczytać w artykule "Najczęstsze objawy chorób serca u kotów".

LECZENIE

Terapia kardiomiopatii przerostowej polega przede wszystkim na podawaniu leków wspomagających pracę mięśnia sercowego, łagodzacych objawy niewydolności krążenia, usuwających płyn z klatki piersiowej i jamy brzusznej oraz na stworzeniu kotu jak najlepszych warunków życia. Ponadto, jeśli istnieje konkretna, znana przyczyna kardiomiopatii np. nadciśnienie czy nadczynność tarczycy - staramy się ją usunąć lub zminimalizować jej skutki.

Ważnym punktem leczenia jest także dieta. Musi ona zostać ustalona przez lekarza, bowiem inny pokarm jest potrzebny kotom otyłym, a inny tym, które na skutek choroby tracą apetyt i chudną. Należy podawać kotom karmy, których skład zapewnia optymalny poziom pewnych substancji we krwi, m.in. sodu, tauryny, karnityny. Bardzo często stosuje się specjalne odżywki zawierające aminokwasy, witaminy i niektóre minerały.

Skuteczność leczenia zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby. Jeśli choroba została rozpoznana w czasie corocznego badania kontrolnego, jeszcze przed pojawieniem się pierwszych objawów, terapia jest zwykle efektywna i pozwala na zapewnienie kotu jeszcze 5-6 lat życia. Wraz z pojawieniem się pierwszych objawów, szanse kota na długie życie maleją - często pozostaje mu tylko kilka/ kilkanaście miesięcy życia.

ZAPOBIEGANIE

Ponieważ zdecydowana większość przypadków kardiomopatii przerostowej u kotów ma podłoże genetyczne bardzo ważnym czynnikiem mającym na celu ograniczenie populacji zwierząt "predysponowanych" do rozwoju choroby jest świadomość hodowców (szczególnie wśród ras kotów bardziej narażonych na rozwój HCM) i celowe dobieranie zwierząt do rozrodu.

HCM nie jest chorobą wrodzoną, pojawić się może praktycznie na każdym etapie życia kota, dlatego też tak ważną rzeczą jest regularne badanie kardiologiczne zwierząt hodowlanych. W przypadku reproduktorów (zarówno kocurów jak i kotek) bezobjawowych zaleca się następujący schemat badań kardiologicznych:

  • - po ukończeniu przez zwierzę 1 roku życia
  • - corocznie do ukończenia 3 lat
  • - w wieku 5 lat
  • - ewentualnie w wieku 8 lat

Oczywiście, jeśli właściciel zwierzęcia stwierdzi jakiekolwiek objawy mogące świadczyć o chorobie układu krążenia lub jeśli lekarz weterynarii wykonujący rutynowe badanie zwierzęcia usłyszy szmer nad sercem badanie kardiologiczne należy wykonać bezzwłocznie!

Testy genetyczne

W przypadku kotów rasy Maine Coon istnieje test genetyczny (MyBPC 3) na podstawie którego stwierdzić można, czy dane zwierzę jest "nosicielem" genu odpowiedzialnego rozwój HCM. Ponieważ jednak kardiomiopatia przerostowa jest chorobą poligenową (czyli za jej powstanie odpowiedzialnych jest wiele genów, z których większość nie jest jeszcze poznana) negatywny wynik testu nie oznacza, że u badanego kota nie pojawi się HCM. Często rodzi się więc pytanie, czy (i komu) wykonywać testy genetyczne? Odpowiedź jest relatywnie prosta: testowane być powinny koty rasy Maine Coon przeznaczone do rozrodu. Badanie to nie ma na celu potwierdzenie, że dany osobnik jest zdrowy ale pozwala na ewentualne wykluczenie go z hodowli co jest jednym z najważniejszych elementów zapobiegania rozwojowi choroby w populacji.

kardiologiaweterynaryjna.pl :: O mnie :: O psach :: O kotach :: U kardiologa
Moi przyjaciele :: Tu bywam :: MyLab30 :: Linki :: Biblioteka :: Badania wyjazdowe :: Kontakt


Copyrights © 2009 www.kardiologiaweterynaryjna.pl
Projekt graficzny i opracowanie: Maria Ceraficka / www.orwidgraf.com